29 stycznia, 2026

Dlaczego SAD dotyka kobiety znacznie częściej

5 min read

Sezonowe obniżenie nastroju ma wielowymiarowe przyczyny i objawy, a u kobiet występuje częściej niż u mężczyzn — zrozumienie mechanizmów pomaga skuteczniej rozpoznać i leczyć ten problem.

Skala problemu

SAD dotyka kobiety około 1,5 raza częściej niż mężczyzn [6]. Badania epidemiologiczne wskazują, że około 3,44% populacji doświadcza pełnego, powtarzalnego sezonowego epizodu depresji [13]. Różnice te są statystycznie istotne i obserwowane w wielu populacjach, choć konkretna częstość może różnić się w zależności od szerokości geograficznej, metodologii badań i kryteriów diagnostycznych.

Biologia i hormony

Kobiety i mężczyźni różnią się profilem hormonalnym, co wpływa na wrażliwość układu nerwowego na zmiany środowiskowe, w tym na ilość światła dziennego. Testosteron wykazuje działanie przeciwdepresyjne, a jego wyższe stężenia u mężczyzn mogą częściowo wyjaśniać mniejszą częstość SAD w tej grupie [9]. U kobiet z kolei estrogeny i progesteron modulują funkcję układu serotoninergicznego i dopaminergicznego, co wpływa na regulację nastroju przy zmiennej ekspozycji świetlnej.

Receptory serotoninowe i białko regulatorowe

Badania neurobiologiczne wykazały, że u kobiet występuje więcej receptorów serotoninowych w niektórych obszarach mózgu, jednocześnie obserwuje się mniejszą ilość białka odpowiedzialnego za regulację poziomu serotoniny [7]. Taka konfiguracja może powodować większą podatność na wahania nastroju, gdy synteza lub uwalnianie serotoniny ulega sezonowym zmianom.

Neuroprzekaźniki i mechanizmy mózgowe

Kluczowe neurotransmitery w patogenezie SAD to serotonina, dopamina i noradrenalina. Sezonowy spadek światła zmienia aktywność neuronalną w obszarach odpowiedzialnych za regulację nastroju i motywacji. Spadek serotoniny wiąże się z obniżonym nastrojem i zwiększoną sennością, zmniejszenie aktywności dopaminergicznej obniża motywację i przyjemność, a zaburzenia noradrenergiczne mogą wpływać na koncentrację i energię. U osób podatnych, te zmiany są silniej odczuwalne w miesiącach zimowych.

Rytm dobowy, melatonina i sen

Zmniejszona ekspozycja na światło dzienne prowadzi do przesunięć rytmu okołodobowego i wydłużenia okresu wydzielania melatoniny. Wydłużona melatonina wiąże się z sennością i spadkiem energii, co obserwuje się częściej u kobiet i może być jednym z istotnych czynników różnicujących obraz kliniczny SAD między płciami. Dłuższe wydzielanie melatoniny wpływa też na jakość snu i rytm czuwania-snu, nasilając objawy zmęczenia i obniżonej aktywności.

Faktory metaboliczne i ewolucyjne

Istnieją hipotezy ewolucyjne tłumaczące, dlaczego kobiety w wieku rozrodczym mogą wykazywać silniejsze tendencje do „oszczędzania energii” w okresach mniejszej dostępności światła [11]. W praktyce objawia się to obniżeniem aktywności, większym zmęczeniem i skłonnością do przyrostu masy ciała w sezonie zimowym, co dodatkowo pogłębia poczucie przygnębienia. Mechanizmy metaboliczne i hormonalne współgrają tu z procesami neurochemicznymi, tworząc sprzyjające warunki dla rozwoju SAD.

Czynniki społeczne i stres

Czynniki psychospołeczne silnie modulują ryzyko depresji sezonowej. Kobiety częściej łączą pracę zawodową z obowiązkami domowymi i opieką nad dziećmi, co prowadzi do kumulacji ról i chronicznego stresu. Chroniczny stres związany z kumulacją ról zwiększa ryzyko przewlekłego obniżenia nastroju i rozwoju SAD [5][15]. Przewlekłe obciążenie sprzyja zwiększonemu rozmyślaniu o negatywnych wydarzeniach i osłabieniu mechanizmów radzenia sobie, co dodatkowo wzmaga podatność na sezonowe pogorszenia.

Różnice w zgłaszaniu objawów i diagnostyce

Kobiety częściej zgłaszają symptomy depresji i szukają pomocy medycznej, co wpływa na obserwowane statystyki [3]. Różnice w skłonności do szukania pomocy medycznej oznaczają, że część różnic w częstości SAD może wynikać z różnic w zgłaszaniu i diagnostyce, a nie tylko z biologicznych predyspozycji.

Diagnostyka — co obejmuje

  • wywiad psychiatryczny ukierunkowany na sezonowy wzorzec epizodów depresyjnych,
  • skale przesiewowe i ocena nasilenia objawów, np. PHQ-9 stosowane w okresie objawów,
  • badania laboratoryjne przy podejrzeniu niedoborów, np. oznaczenie 25(OH)D; wartość poniżej 20 ng/mL wskazuje na niedobór,
  • ocena współistniejących zaburzeń, takich jak lęk, dystymia i zaburzenia snu.

Objawy SAD charakterystyczne u kobiet

Kobiety częściej prezentują objawy atypowe depresji sezonowej: nadmierną senność, wzmożony apetyt i przyrost masy ciała, obniżenie energii oraz apatię. Mężczyźni częściej manifestują drażliwość i wzrost używania substancji psychoaktywnych. Rozróżnienie symptomatologii pomaga dobrać interwencję terapeutyczną.

Typowe objawy — lista

  • obniżony nastrój i utrata zainteresowania codziennymi aktywnościami,
  • nadmierna senność i trudności z porannym wstawaniem,
  • zwiększony apetyt, zwłaszcza na produkty węglowodanowe, i przyrost masy ciała,
  • spadek energii, apatia i ograniczenie aktywności fizycznej,
  • trudności z koncentracją i osłabienie motywacji.

Statystyki i dowody naukowe

Analizy epidemiologiczne potwierdzają przewagę częstości SAD u kobiet (stosunek około 1,5:1) [6] oraz ogólną prewalencję około 3,44% w populacji [13]. Badania biologiczne wykazały powiązania między wyższymi stężeniami testosteronu a niższym ryzykiem depresji [9], a neuroobrazowanie i analizy molekularne wskazują na różnice w receptorach serotoninowych i poziomie białek regulujących serotoninę u kobiet [7]. Badania społeczno-psychologiczne podkreślają rolę chronicznego stresu i kumulacji obowiązków w zwiększonym ryzyku SAD u kobiet [5][15].

Leczenie — dowody i metody

Terapia światłem jest terapią pierwszego wyboru dla SAD o umiarkowanym i ciężkim nasileniu. Standardowym parametrem terapeutycznym jest ekspozycja na 10 000 lux przez 20–60 minut rano, co w badaniach przekłada się na klinicznie istotne zmniejszenie objawów w ciągu 1–2 tygodni u wielu pacjentów. Skuteczność terapii świetlnej została potwierdzona w metaanalizach, choć indywidualna reakcja może się różnić.

Farmakoterapia również ma udokumentowaną skuteczność. Selektywne inhibitory wychwytu serotoniny (SSRI), takie jak fluoksetyna czy sertralina, są stosowane w przypadku umiarkowanych i ciężkich objawów oraz gdy terapia świetlna jest niewystarczająca lub przeciwwskazana. Psychoterapia, a zwłaszcza terapia poznawczo-behawioralna ukierunkowana na SAD (CBT-SAD), wykazuje korzystny wpływ na zmniejszenie objawów oraz na utrzymanie efektów terapeutycznych w kolejnych sezonach.

Suplementacja witaminą D jest zalecana przy stwierdzonym niedoborze 25(OH)D (<20 ng/mL), jednakże jej rola jako jedynego środka leczniczego w SAD jest ograniczona i zwykle stanowi element uzupełniający terapię. Regularna aktywność fizyczna zgodna z ogólnymi wytycznymi (np. około 150 minut umiarkowanej aktywności tygodniowo) poprawia nastrój i nasila efekt terapeutyczny terapii świetlnej i psychoterapii.

Kiedy rozważyć którą metodę

  1. rozpocznij terapię światłem przy umiarkowanych objawach i monitoruj poprawę przez 1–2 tygodnie,
  2. rozważ dodanie SSRI przy umiarkowanych do ciężkich objawach lub gdy objawy nie ustępują przy świetle,
  3. wprowadź CBT-SAD w celu poprawy strategii radzenia sobie i ograniczenia nawrotów,
  4. w przypadku stwierdzonego niedoboru witaminy D dodaj suplementację zgodnie z zaleceniami lekarza.

Praktyczne zalecenia dla kobiet z podejrzeniem SAD

Praktyczne kroki i drobne zmiany w codziennym rytmie mogą znacząco zmniejszyć nasilenie objawów i poprawić jakość życia. Terapia światłem przynosi efekty stosunkowo szybko, ale warto łączyć ją ze zmianami stylu życia i monitoringiem stanu zdrowia.

  • rozpocznij terapię światłem rano, monitoruj poprawę po 1–2 tygodniach i jeśli brak reakcji, skonsultuj dalsze opcje z lekarzem,
  • utrzymuj regularny rytm snu i aktywności; wstawaj o stałej godzinie codziennie,
  • włącz ćwiczenia 30 minut 3–5 razy w tygodniu, przykłady: szybki marsz, trening siłowy,
  • sprawdź poziom witaminy D i uzupełnij, jeśli jest poniżej 20 ng/mL.

Ryzyko, czynniki sprzyjające i wskazówki dla grup wysokiego ryzyka

Do czynników zwiększających ryzyko SAD należą wiek (wyższe ryzyko w wieku rozrodczym), dodatni wywiad rodzinny, mieszkanie na większych szerokościach geograficznych z krótszym dniem oraz przewlekły stres wynikający z wielozadaniowości. U osób z historią zaburzeń afektywnych lub zaburzeń afektywnych sezonowych w rodzinie warto wcześnie monitorować objawy i zaplanować profilaktyczne działania przed sezonem zimowym.

Co robić, gdy objawy nasilają się

Skontaktuj się z lekarzem pierwszego kontaktu lub psychiatrą, aby skonsultować intensyfikację leczenia. W przypadku występowania myśli samobójczych, znaczącego pogorszenia funkcjonowania, nagłego wzrostu lęku lub bezsenności konieczna jest pilna pomoc medyczna. Wczesna interwencja zmniejsza ryzyko przewlekłości i poprawia jakość życia.

Dowody i perspektywy badawcze

Aktualne badania łączą różne linie dowodów: epidemiologię (stosunek płci, prewalencja), endokrynologię (rola hormonów płciowych), neurobiologię (receptory serotoninowe, białka regulujące) oraz badania psychospołeczne (stres związany z kumulacją ról). Połączenie tych danych sugeruje, że zwiększona częstość SAD u kobiet jest zjawiskiem wieloczynnikowym, w którym biologiczne predyspozycje nakładają się na obciążenia środowiskowe i społeczne [3][5][7][9][11][15].

Prowadzenie badań interdyscyplinarnych, łączących neurobiologię, endokrynologię i epidemiologię, oraz badania interwencyjne dotyczące profilaktyki i leczenia specyficznego dla kobiet pozostaje kluczowe dla optymalizacji strategii terapeutycznych w przyszłości.

Przeczytaj również:

Copyright © All rights reserved. | Newsphere by AF themes.